Równoległość

Równoległość utrzymuje współobecność bez wymogu wspólnego początku. Przebiegi mogą korzystać z odmiennych warunków i mimo to zachowywać częściową zgodność. Nie jest ona rozłożona jednakowo w czasie. Pojawia się w krótkich zbieżnościach, zanika przy przesunięciu rytmu i powraca w innym układzie napięć.

Przenikanie między przebiegami nie musi prowadzić do ich połączenia. Wymiana może zmieniać jedynie lokalną podatność, pozostawiając odrębność następstw. Każdy przebieg utrzymuje wtedy własny sposób zaniku i własne warunki ponownego pobudzenia. Wspólna obecność nie wyznacza jednego końca.

Pamięć zachowuje ślady spotkań w różnym tempie. Dla jednego przebiegu dawna zgodność pozostaje łatwo dostępna, dla drugiego staje się odległą możliwością. Ponowne zbliżenie wymaga więc nie tylko odpowiedniego impulsu, lecz także chwilowej zbieżności horyzontów. Ten sam moment nie ma identycznej wartości dla wszystkich uczestniczących rozkładów.

Wektory jakościowe nie tworzą tutaj jednej wiązki o wspólnym kierunku. Część wzmacnia separację, część utrzymuje zdolność do ponownego zbliżenia. Ich wzajemne działanie pozostaje zmienne. Zgodność może wzrosnąć po osłabieniu bezpośredniego kontaktu, jeżeli wcześniejsza intensywność wymiany ograniczała odrębne rytmy.

Spójności adaptacyjne podtrzymują równoległość przez pozostawienie marginesu rozbieżności. Nie każda różnica wymaga wyrównania. Niektóre odchylenia chronią możliwość dalszego współistnienia, ponieważ zapobiegają całkowitemu przejęciu jednego rytmu przez drugi. Trwałość powstaje wtedy z częściowej niezależności, a nie z maksymalnego zbliżenia.